|
محرم ماه گریه و اشک و روز شهادت حسین را باید ماتم گرفت.تنها ماتم نه٬بلکه لباس رزم پوشید٬بند کفش محکم کرد٬اسلحه را بر دوش گرفت و رو به جبهه نهاد تا شهادت مولایمان زنده بماند.
در اولین محرم هوا گرم٬گرم بود در پیشاپیش کاروان سوار بر اسبی تند رو می تاخت.علم در دست عباس بود ناگهان حسین ایستاد رو به لشکگر کرد و همه را خسته دید ولی خستگی بچه ها با ضجه های جانکاهشان خودنمایی بیشتری داشت.اینجا دیگر پایان راه بود.اینجا کربلا و این سرزمین خون شهادت است.اینجاست که حسین سیدالشهدا می شود اینجاست که مظلومیت در تاریخ ثبت می شود.سپاهیان حر راه را بر امام می گیرند و اصحاب حسین سرها را به آسمان کرده و شکر ثنای خداوند را به جا می آورند٬چند دقیقه دیگر نخلها از دیده ها محو می شود و آسمان روشن و گریه کنان با خاک کربلا وداع می کند و شب نیز از راه می رسد.در این شب ماه با کراهت ضاهر می شود چون از روی حسین شرمنده است٬مشکهای نیمه خالی آب تمام می شود.آب بروی آنان بسته شده یاران در آب می گردند و به خوبی می دانند که لحظه موعود فرا رسیده و دیدار با حق نزدیک است.یاران یک به یک به دیدار حق می شتابند٬علمدار بدون دست می شود.حسین ثارالله می شود٬زینب اسیر می گردد.طفل شیرخوار نیز تیر را در گلوی خود جای می دهد و کربلا٬کرب بلا می شود.پیمانها شکسته می شود و در این لحظه کوفیان پشیمان می شوند و این جنایت برای همیشه در تاریخ ثبت می شود و سالها می گذرد و حال می بینیم دوباره عاشورا آمده است و تاریخ مجددا تکرار می شود! مردم در محرم به سینه می زنند٬لباس عزا می پوشند٬گریه برای مظلومیت حسین می کنند٬تکبیر می گویند ولی حالا معنی و مفهوم این عزاداری را می دانند اگر تاکنون فقط شنیده بودند امروز با چشم می بینند آنها با خود از شجاعت٬شهامت و تقوای حسین سخن می گویند و این صفات را در خود و فرزندانشان می پرورانند و فریاد می کشند ما اهل کوفه نیستیم و با حسین زمان خود خمینی بت شکن وفادارند٬بر لبان تشنه و سوزان حسین گریه می کنند و خود نیز جوانانی با لبان تشنه چون حسین بسیار دیده اند.اسارت دختر های زهرا را در کنج خرابه های شام به خاطر می آورند در حالیکه خود خانواده های زیادی در اسارت صدامیان دارند.آنها بر نیزه بودن سر حسین(ع) را افتخار می دانند و بدنهای خود را در برابر گلوله های دشمن قرار می دهند و از مرگ با شرافت نمی ترسند.صدامیان خانه های آنها را غارت می کنند و چون خیمه های امام حسین به آتش می کشند آنها را شکنجه می کنند و آنان مسلم وار تحمل می کنند و در تمام این مصائب و رنجهای جسمی و روحی الگوی خود را شه دین می دانند٬اینان دیوانگان حسینند. شهید عبدالحمید-۱۳۶۵
+ نوشته شده در سه شنبه 24 دی1387ساعت 23:8  توسط شهید عبدالحمید
|
|
|